Naruto,
kiedy Sasuke w końcu zjawił się w łazience z ręcznikiem, których po prostu
zapomnieli pouzupełniać, zaczął się od razu wycierać i wciągać na siebie czyste
bokserki. Zwykle w takich momentach doszłoby do czegoś więcej, ale nie teraz.
Teraz
Sasuke stał i po prostu patrzył, jak się ubierał. Czuł się głupio i nic nie
mówił. Zresztą, on zwykle mało co mówił, ale teraz nie miał pojęcia nawet, od
czego zacząć. Choć nie, miał, ale tu musiał przełamać swoją zwykłą barierę.
–
Naruto… – Podszedł w końcu do niego i stanął tak, by patrzył wprost na niego i
jednocześnie zagradzając drogę, żeby nie mógł go wyminąć. – Dlaczego
powiedziałeś, że gdybym napisał po prostu, że cię kocham i za tobą tęsknię, to
byś nie uwierzył, że to moje słowa?
Naruto
patrzył na niego chwilę.
–
Bo nigdy byś tego nie zrobił? – ni to zapytał, ni stwierdził. – Czasami mam
wrażenie, że byłoby ci wstyd napisać do mnie coś innego niż zwykłą, suchą
informację z dodatkiem oczywiście „ty głupi młotku” czy „ty idioto”.
–
Naruto, przecież wiesz, co do ciebie czuję. Czy kiedy w świątyni Naka
powiedziałem ci, że cię kocham, miałeś jakiekolwiek wątpliwości? Albo gdy
przyszedłem po ciebie do domu Hyugów?
–
Nie, nie miałem żadnych wątpliwości – przyznał się po chwili Naruto. – A wiesz
dlaczego? Dlatego, że dla ciebie wypowiedzenia takich słów, to jak wyzwanie na
miarę walki z Kaguyą. Choć nawet to drugie wydaje się w tym momencie prostsze.
–
W takim razie zdajesz sobie sprawę, że ja nie umiem inaczej? Naruto, staram
się, ja naprawdę…
–
Właśnie że nie! – Naruto powiedział to zdecydowanym tonem. – A jak już, to
tylko w sytuacjach kryzysowych. Wiesz, kocham cię, kocham ten dom, nie oddałbym
tego za nic, ale mam wrażenie, że zrobiłeś to wszystko tylko dlatego, bo miałeś
świadomość, że nasz związek jest na skraju przepaści.
–
To nie tak. Myślałem o tym już wcześniej, ale nic ci nie mówiłem, bo…
–
Bo nigdy nic mi nie mówisz – przerwał mu Naruto. – Tak jak ze zdjęciem z tą
dziewczyną. Wiesz, co ja sobie pomyślałem? Że zerwanie tych zaręczyn wcale nie
było przypadkiem. Że podjąłeś inną decyzję, nawet mnie o tym nie informując. No
po co, prawda? Naruto Uzumaki, głupi, wioskowy idiota, któremu udało się zyskać
moc dzięki demonowi. Po co cokolwiek mu wyjaśniać? Przecież i tak nie zrozumie.
Naruto
odsunął siłą Sasuke i przeszedł obok niego. Już dawno nie czuł takiego żalu i
takiej goryczy. Czekał na to spotkanie tak długo, pragnął go, ale wyobrażał je
sobie zupełnie inaczej. Niestety, mimo tego rozstania, nic się nie zmieniło.
Nic.
Przypomniał
sobie, że kiedyś, gdy był w sklepie z Sakurą, poszukując prezentu dla Hinaty na
urodziny, natknęli się na taki z pozytywkami. Sprzedawca zachęcał i tłumaczył,
że raz nastrojona, będzie bardzo długo grać. A potem… Potem wystarczy ją po
prostu jeszcze raz nastroić i wciąż będzie grać to samo. Nie kupili wtedy nic w
tamtym sklepie. Wydawało im się to zbyt rutynowe i na dłuższą metę ciążące. Bo
ile razy można słuchać powtarzających się w kółko tych samych dźwięków?
–
Naruto, poczekaj! – Sasuke złapał go za rękę, gdy ten zbiegł już schodami do
salonu. – Nie napisałem ci nic, bo nie sadziłem, że to zdjęcie trafi do Saia.
Ono miało być wyłacznie do rąk własnych Kakashiego i zrobiłem je tylko po to,
żeby zidentyfikowali tę dziewczynę.
–
Mimo wszystko… Przez ten cały czas nie napisałeś nic. Ani jednego słowa.
–
Bo chciałem, żebyś zajął się sobą. – Sasuke pchnął go na kanapę i usiadł obok.
– Dobrze, że zrobiłeś sobie urlop, choć… Nie spodziewałem się, że pojedziesz
właśnie z nim.
Sasuke
na chwilę zamilkł. Ciągle miał przed oczami te wszystkie fotografie.
Naruto
kiwnął głową, ale zaraz się zreflektował.
–
Zaraz, a ty skąd to wiesz? – zapytał, zdziwiony. Przecież ani słowem o tym
wcześniej nie wspomniał.
–
Widziałem zdjęcia – wyjaśnił Sasuke, przyznając tym samym, że bez pozwolenia
otworzył pudełko. – Wyglądałeś tam zupełnie inaczej niż teraz. Byłeś z nim
szczęśliwy, prawda? Dlaczego, gdy jesteś ze mną, tak nie jest?
–
To nie tak. – Naruto nie bardzo wiedział, co odpowiedzieć. – Po prostu Hideaki
słucha, co do niego mówię, odpowiada, pyta mnie, o różne rzeczy i… Nie wstydzi
się okazywać mi uczuć. Ani tych przyjacielskich, ani… sam zresztą wiesz.
Tak,
Sasuke wiedział. Doskonale zdawał sobie sprawę, że Hideaki kocha Naruto i
chciałby mieć go dla siebie.
–
Te wasze wspólne ujęcia… Czy… – zawahał się na chwilę, bo to było dość
krępujące, ale musiał o to zapytać, musiał mieć pewność. – Czy między wami do
czegoś doszło?
–
Nie, Sasuke. – Naruto pokręcił głową. –
Nie doszło.
Miał
świadomość, że musi dla dobra wszystkich pominąć niektóre fakty. Jak choćby
ten, że gdy będąc jeszcze w Konoha, chcąc się odegrać, sam zaproponował
Hideakiemu, by się kochali. Tak, to było głupie i nieprzemyślane z jego strony,
chwila słabości po prostu, dlatego lepiej, żeby Sasuke o tym nie wiedział. Bo
przecież ostatecznie nic się nie stało.
Sasuke
zastanawiał się dłuższą chwilę. Do niczego nie doszło. Ale te pamiątki znad
morza mówiły co innego. Dobrze się bawili, cieszyli się swoją obecnością…
–
Nasze zdjęcia są zniszczone – stwierdził w końcu. – Zresztą nie były zbyt
udane.
–
Dla mnie nawet i takie były dobre – powiedział Naruto. – Byliśmy na nich razem.
Sasuke poczuł, jak znów coś go ściska w
żołądku. Niestety, to była prawda, że w ich związku Naruto musiał zadowalać się
substytutami czegoś, co mógł mieć naprawdę, jakimiś namiastkami. Choć on nawet
z tego potrafił się cieszyć. A tak nie powinno być.
–
Chodź – powiedział i wyciągnął do niego rękę.
Po
chwili pociągnął go za sobą, zabierając z jednej z szafek aparat. Gdy wyszli na
werandę, ustawił obiektyw w stronę ogrodu. Drzewa wiśni były w pełnym
rozkwicie, inne rośliny też, więc widok w tle mieli bardzo ładny.
– Usiądź na środku – pokazał miejsce, kierując
obiektyw tak, żeby złapał to, co najważniejsze.
Ustawił samowyzwalacz, a zaraz po tym szybko umiejscowił
się za Naruto i objął go mocno.
– I pamiętaj, że naprawdę jesteś dla mnie
najważniejszą osobą w życiu – mruknął mu do ucha, zanim rozległ się pierwszy
dźwięk spustu migawki.
Uszczęśliwiony
tymi słowami Naruto zdążył uśmiechnąć się prosto w obiektyw, potem, nadal z uśmiechem
spojrzał na Sasuke, a na koniec odchylił się do tyłu i łapiąc go za szyję,
pocałował tak, żeby aparat jak najlepiej to uwiecznił.
A
potem… Cóż, potem, nawet nie zwracając uwagi na to, że aparat nadal robi im
zdjęcia, bo Sasuke musiał go jakoś źle ustawić, zaczęli się namiętnie całować,
po raz pierwszy od chwili tego rozstania czując, że są z sobą nie z żadnego
przypadku czy przyzwyczajenia, ale dlatego, że się naprawdę kochają.
*
– Ładne te nasze zdjęcia. – Naruto
siedział przy stole, z zadowoleniem oglądając jedno za drugim. – Musimy kupić
jakieś nowe ramki.
Sasuke zerknął mu przez ramię,
wycierając włosy ręcznikiem, bo dopiero co wziął prysznic.
–
Tym razem może takie bardziej solidne, których od razu nie roztrzaskasz? – stwierdził
i uniósł lekko kąciki ust. – A, i te ostatnie zdjęcia nijak się nie nadają do
wglądu publicznego, lepiej żeby genini się do nich nie dorwali – powiedział, patrząc
na kilka końcowych ujęć, gdy praktycznie leżeli już na deskach werandy i
całowali się tak zachłannie, jak na rysunkach w tych zboczonych książkach
Kakashiego.
–
Zostaną bezpiecznie schowane w mojej skrzyneczce na klucz – zadecydował Naruto.
Nie miał zamiaru ich niszczyć, były uwiecznieniem naprawdę pięknych chwil.
–
Tak, jakby dla nich stanowiło to jakąś przeszkodę – westchnął Sasuke. – W ogóle
gdzie ty idziesz, że jesteś już całkiem
ubrany?
–
Do szpitala – powiedział Naruto. – Kodai miał zostać wypisany już wczoraj, ale
Shinji przemycił dla niego kilka czy tam kilkanaście burgerów i znów ma
problemy z żołądkiem.
–
Poczekaj, pójdę z tobą. To w końcu moja drużyna.
–
Nie musisz. Odpocznij, miałeś trochę do roboty przez ten czas. – Naruto objął
go i krótko pocałował.
–
Muszę. Bo chyba wiem, skąd wziął się ten pseudo–miłosny list – powiedział, i
pokręcił głową, choć zaraz wychwycił spojrzenie Naruto. – Nie no, proszę cię, chyba
nawet ty przyznasz, że był beznadziejny i kiczowaty? – zapytał, nie będąc pewny
jego reakcji.
–
Był. – Naruto też się uśmiechnął. – Takie coś mógłby napisać tylko Lee albo
jakaś pochłonięta romansidłami nastolatka.
*
Kodai
leżał wsparty o poduszki na łóżku szpitalnym, a wokół niego siedzieli inni
genini z obu drużyn.
–
Tego nie przebijesz! – uśmiechnął się zwycięsko Ryuji. – Wiesz, jaka to była
jazda, siedzieć na głowie ogromnego węża, który sunął do Konohy łamiąc po
drodze drzewa jak zapałki?
Akane
i Sayuri pokiwały głowami. To było naprawdę coś niesamowitego. Ten wąż był z
jednej strony trochę straszny, ale z drugiej fantastyczny!
–
Ponoć Sasuke–sensei może go wezwać zawsze na każde żądanie – chwalił się dalej
Ryuji. – A wam go nigdy nie pokazał, mimo, że jesteście jego drużyną.
–
Aoda nie jest zabawką, a pomocnikiem w walce – usłyszeli głos Sasuke. – Tym
razem przyzwałem go tylko dlatego, że zaistniała taka konieczność.
–
Naruto-sensei, ty też umiesz przyzwać węża? – zapytał Kodai.
–
Węża nie, ale żabę – uśmiechnął się Naruto.
–
E tam, zwykłą żabę – mruknął Ryuji. – Żaba jest w każdym stawie, nie to co taki
zajebisty wąż.
–
No widzisz, a kiedyś, podczas ataku na Wioskę Liścia, dzięki właśnie tej
„zwykłej żabie”, jak bez krzty szacunku nazywasz te stworzenia, wygrałem
pojedynek z Gaarą, który wówczas był naszym wrogiem. – Jeszcze poza tym, że ta
„zwykła żaba” jest takiej wielkości, że rozniosłaby pół tego budynku, to… –
Naruto w jednej chwili przybrał tryb mędrca i spojrzał na Ryujiego żółtymi
tęczówkami z poziomą czarną źrenicą – nadal uważasz, że ropuchy są
bezużyteczne?
–
O, no proszę, kogo ja tu widzę! – usłyszeli kpiący głos. – Kolejna dostawa
burgerów?
–
Nie dało rady, zostaliśmy sprawdzeni przy wejściu – wyjaśnił Shinji, jakoś nie
łapiąc ironicznego tonu Tsunade.
–
Jeszcze jeden taki numer i nie wejdziecie w ogóle – stwierdziła Tsunade. – A
tak poza tym, Naruto i Sasuke, ponoć nastąpił jakiś przełom, więc lepiej
udajcie się do Głównej Siedziby wioski.
–
Tak, właśnie tam zamierzaliśmy – potwierdził Sasuke. – A wy, poeci – spojrzał wymownie
na Ryujiego, Akane i Sayuri – idziecie z nami.
*
Kakashi
siedział w gabinecie i rozmawiał z kilkoma posłańcami, gdy cała gromadka
wpakowała mu się do środka. Genini domyślili się, że ich zdemaskowano, dlatego
przekrzykiwali się nawzajem.
Kakashi
zabrał dokumenty, odesłał resztę ludzi i spojrzał na nich, zwłaszcza na geninów
twardym wzrokiem.
–
Czy wy wiecie, że wysyłanie listów w czyimś imieniu jest nielegalne? – zapytał,
przechodząc od razu do rzeczy.
Sayuri spłonęła rumieńcem, Akane kiwnęła lekko
głową, a Ryuji wzruszył ramionami.
–
To one mnie zmusiły – powiedział po prostu.
To
był błąd. Bardzo poważny błąd, bo podpadanie dwóm dziewczynom, z którym
dodatkowo było się w drużynie, nie było najmądrzejszym rozwiązaniem. Już
widział wzrok Sayuri i lekko falujące włosy Akane.
–
Czy wy w ogóle zdajecie sobie sprawę, że mogliście nas narazić na poważne
kłopoty? – zagrzmiał Kakashi. – Czego was uczyli w Akademii, co? Listy wysyłane
jastrzębiem do zadań specjalnych się szyfruje! SZYFRUJE! Przeliterować?
–
No… – Sayuri znów oblała się rumieńcem. – Ale to tylko był taki tam sobie list…
miłosny… – próbowała się obronić. Przecież chciała dobrze.
–
I wy naprawdę chcecie zostać chuninami? – Kakashi chwycił się za głowę. Co za
dzieciaki. – Póki co jest zakaz opuszczania Konohy, dlatego dostaniecie choć w
procencie adekwatną karę do swojego głupiego zachowania. Odmalujecie całą
siedzibę główną. – Kakashi spojrzał na nich ostro. – A pomoże wam w tym Sasuke,
jako że to pod jego kontrolą byliście – powiedział, uśmiechając się wrednie.
Sasuke
spojrzał na niego wzrokiem bazyliszka, ale po chwili zrozumiał. To był część
kary za Hideakiego, o której oczywiście nie mógł wspomnieć przy geninach. A
niech go szlag.
–
A ty, mój drogi – zwrócił się do Naruto – masz cały czas od odmalowania ściany
po tym twoim widowiskowym Rasenganie. I to nie będzie czekać do przyszłego
roku.
Gdy
w końcu wyszli z gabinetu Hokage, genini, marudząc i narzekając, poszli w swoją
stronę, a Sasuke wciągnął Naruto w jedną z wnęk.
–
Pomogę ci z tymi ścianami, a tym mi z budynkiem? – zapytał, przyciągając go do
siebie. Naprawdę tęsknił.
–
Trochę kiepska wymiana. Ściana jest mała, a budynek wielki – zauważył
przytomnie Naruto.
–
Ale będziemy to robić razem. A jak pobrudzimy się farbą, to pomożemy ją sobie z
siebie zmyć pod prysznicem – Sasuke szepnął mu na ucho, przypominając sobie te
ślady po malowaniu domu Kakashiego i dalsze tego następstwa.
Naruto
spojrzał na niego, a iskierki w oczach znów rozbłysły jak dawniej.
–
Nie – powiedział, cały czas się jednak uśmiechając. – Jak się trochę pobrudzisz,
nic ci się nie stanie. Poza tym jeszcze
trzy dni.
Ścisnął
go lekko za przegub ręki, spojrzał w oczy i przesunął palcami po nadgarstku, w
taki sposób, żeby go dobrze zrozumiał.
–
Czegoś mi tu ciągle brakuje.
Jej! W końcu nastał ten dzień, kiedy nadgoniłam z komentowaniem. Myślałam, że się już tego nie doczekam. Fajnie się czyta, ale jeśli uzmysławiasz sobie, że to wszystko trzeba skomentować, to łapiesz się za głowę. Postanowiłam, że do końca wakacji skomentuje zaległe rozdziały, bo w okresie szkolnym na pewno nie będzie mnie stać na więcej niż jeden rozdział dziennie. Także dzisiaj się zmusiłam, poświęcając jedno przedpołudnie, no i dotarłam do finiszu.
OdpowiedzUsuń„Choć nie, miał, ale tu musiał przełamać swoją zwykłą barierę” – to ją przełam, Sasuke. Uwierz, dla Naruto można zrobić wszystko, a ta twoja bariera to pikuś. Dasz radę, wspieram cię na odległość. Napraw ten związek. W tobie nadzieja.
„Bo nigdy byś tego nie zrobił?” – Naruto, może odstaw na chwile złośliwości, Sasuke chce z tobą na poważnie i w spokoju porozmawiać.
„Właśnie że nie!” – aż nie wiem komu kibicować w tym starciu. Sasuke na serio się stara, ale Naruto też ma rację i wymaga już od Sasuke więcej niż przed dwoma tygodniami.
Naruto chyba wylewa z siebie w tej chwili wszystkie żale jakie nagromadziły się w nim przez te lata związku z Sasuke. Nigdy nie miał odwagi mu tego powiedzieć albo po prostu tego nie zauważał. Widzę, że ten pomysł Sasuke z rozejściem się, był trafiony, bo przynajmniej teraz Naruto się oczyszcza z tego co mu przeszkadzało. Teraz od Sasuke zależy co zrobi z tą wiedzą.
Porównanie związku Naruto z pozytywką było dla mnie ciosem w serce. Nie zauważyłam nawet, że ich związek nie rozwijał się. Urósł do pewnych rozmiarów i nawet nie wydaje pąków.
„Dlaczego, gdy jesteś ze mną, tak nie jest?” – to takie słodkie i romantyczne, takie niepodobne do Sasuke. Ale widać, że opamiętał się trochę i zdobył się na okazanie uczuć Naruto. Teraz tylko czekać na reakcję Naruto i pogodzenie się.
Słowa Naruto raniły Sasuke, jak i same zdjęcia przedstawiające go uśmiechniętego z Hideakim, ale pomogło to, aby Sasuke nie myślał tylko o sobie, ale i też to co czuje Naruto i nie wstydził się własnych uczuć. Był bardziej otwarty, przynajmniej w niektórych sytuacjach. A to co zrobił potem… <3 Sasuke, taki mały gest, a wiele znaczy. Więcej takich. Rozdział naprawdę, mimo że rozpoczynał się burzowo, to później słońce wyszło za chmurami. Niesamowite przejście, a wystarczył jeden gest i jedno zdanie. Zdanie, które był piękniejsze od słów „Kocham cię”.
„Sasuke musiał go jakoś źle ustawić” – Sasuke nigdy się nie myli. To było przeprowadzone z premedytacją :)
Bardzo chciałabym obejrzeć te ostatnie zdjęcia. Oddam za to wszystko!
A Kodai niedawno deklarował, że już nigdy w życiu nie zje burgera. Widać, że ledwo mu przeszło i zapomniał. A teraz znowu cierpi. Potem wydobrzeje i zje kolejne burgery. Obieg zamknięty. Swoją przyszłość spędzi w szpitalu w wyniku przejedzenia i zmarnuje swoją świetną karierę na ninja.
„Był” – i ja się zgadzam. Nigdy więcej takich listów. Choć przynajmniej można było się pośmiać :)
„Aoda nie jest zabawką, a pomocnikiem w walce” – a ja myślałam, że środkiem transportu typu Pendolino.
Czy właśnie Naruto porównał się do żaby? :) Przynajmniej ja tak to zrozumiałam, jak wszedł w tryb mędrca.
Usuń„A wy, poeci” – oj, zaczyna się. Mówiłam, że kara i tak was dosięgnie.
„To one mnie zmusiły” – w tej chwili, Ryuji, przyrządziłeś sobie piekło na ziemi.
Co ten Kakashi ma z malowaniem? Za swój cel życiowy wziął sobie, aby wszystkich zmienić w malarzy? :) U Naruto na pewno chce zmienić powołanie, bo to już drugi raz.
„część kary” – w końcu kara dla Sasuke się pojawiła. Ale mowa o „części” czyli będzie coś jeszcze. Tylko co?
„Ściana jest mała, a budynek wielki” – widać, że kiedy chce, to Naruto umie myśleć. By się poświęcił dla Sasuke, skoro on tak ładnie prosi. Ale powiem, że zmiana w zachowaniu Sasuke jest natychmiastowo widoczna. Że też człowiek tak szybko może się zmienić. Oby tylko Sasuke nie zatracił swojej draniowatości po drodze. Co za dużo to niezdrowo.
„Poza tym jeszcze trzy dni” – serio, Naruto?! Będziesz się kłócił o trzy dni?! No ej, a nie można jakoś tego skrócić? W końcu Sasuke przedstawił przyjemną wizję. Nie powiesz, że cię ona nie kusi, Naruto?
„Czegoś mi tu ciągle brakuje” – bransoletki, tak, wiemy. Ale tyś się uparł, że założysz ją za trzy dni. Jakbyś nie mógł teraz. Przecież i tak wiadomo, że będziecie razem. Trzy dni was nie zbawi.
Jak już mówiłam cieszę się, że nadrobiłam z komentarzami. Uwielbiam dzielić się emocjami na bieżąco, dlatego starałam się i nadgoniłam. Teraz już się postaram miarę regularnie dodawać komentarze.
Duuużo weny
Juliet